"O tym, ze to najstarsze osadnictwo skupiało się na najniżej położonym terenie, pochylonym od okolic Lewina Kłodzkiego, Dańczowa i Czermnej ku Nachodowi, świadczyć może, wykazana już, znaczna intensywność znalezisk archeologicznych na tym właśnie obszarze. Role pozytywnego czynnika rozwoju osadnictwa słowiańskiego odegrał bez wątpienia przechodzący tutaj starodawny szlak handlowy, łączący Czechy i Polskę"[6]. "Proces stopniowego formowania się organizacji państwowych w obrębie zarówno czeskiej, jak i polskiej grupy słowiańskiej wszedł w IX-X w. w swą ostateczną fazę. W miarę postępującego jednoczenia ziem i plemion obydwu obszarów etnicznych, organizowanego przez rodzimych dynastów, Piastów i Przemyślidów, coraz większego znaczenia nabierało zagadnienie stosunku do Niemiec. Nawiązane przez Mieszka I kontakty z ks. Czeskim Bolesławem I, zawarty w 965 r. polsko-czeski sojusz, małżeństwo Mieszka z Dobrawą, pośrednictwo czeskie w chrystianizacji Polski, zadzierzgnięte związki kulturalne, wydawały się świadczyć o zrozumieniu przez obie strony narzucającej się konieczności współdziałania, leżącego w interesie obydwu zagrożonych krajów. Tymczasem już po niespełna dwóch dziesięcioleciach okazało się, że polsko-czeskie zbliżenie nie wytrzymało próby. Miejsce współdziałania zajął napięty i długotrwały wzajemny rozrachunek polityczno-terytorialny. Rozgrywał się on głownie na terenie Śląska, stąd po jego wypadkowej ułożyły się też i losy bezpośrednio interesującego nas tu obszaru"[6]. Ziemia kłodzka do pierwszej połowy XII wieku, wskutek ciągłych konfliktów przeplatanych nietrwałymi układami pokojowymi, będąc przy tym często sceną i przedmiotem działań wojennych, przechodziła z rąk do rąk pomiędzy stroną czeską a polską. W 1137 roku w Kłodzku doszło do podpisania pokoju między Bolesławem Krzywoustym i Sobiesławem I. Pomimo, iż warunki pokoju nie są bliżej znane, wszystko wskazuje na to, że ziemia kłodzka została ostatecznie w granicach Czech. "Mimo włączenia ziemi kłodzkiej w obręb monarchii czeskiej, stan stosunków polsko-czeskich wywierał nadal istotny wpływ na jej losy. Wynikało to przede wszystkim z pogranicznego i przejściowego położenia tego obszaru"[6]. W przeciągu ponad stu lat od 1137 roku stosunki polityczne między obydwoma państwami prawie całkowicie zamilkły. "Polska weszła po 1138 r. w długotrwały okres feudalnego rozdrobnienia. Osłabiło to wyraźnie jej zdolność i odporność polityczną w stosunkach z innymi państwami. Czechy zaś po okresie pewnego rozbicia wewnętrznego, trwającego od połowy XI w., utrwaliły swą jedność już u schyłku XII w."[6].