"Data odkrycia źródeł w Kudowie nie jest znana. Przypuszczalnie miało to miejsce pod koniec XVI w. (1580 r.).
Pierwsze wiadomości o uzdrowisku zawarte są w kronikach Ludwika z Nachodu z XVI w., który podał używaną wówczas w Czechach jego nazwę: CERMENSKE LAZNE"[2]. Nazwę tą można przetłumaczyć jako "Kąpielisko Czermna".

W 1625 r. Aelurius, protestancki kapłan i dziejopisarz ówczesnego hrabstwa kłodzkiego, w swym dziele Glaciographia (inaczej kronika kłodzka) pisze, że źródła mineralne Kudowy były znane i leczniczo wykorzystywane już przed rokiem 1622. Poza tym wysoko ceniono walory smakowe kudowskich wód, co potwierdza stwierdzenie, iż "przedkładano je nad wino".

"W monografii sąsiedniego Nachodu z połowy XIX stulecia Pamatky hradu, mesta a panstvi Nachoda, i vlastnikuv jecho czytamy: w czasach wojny trzydziestoletniej pewien szlachcic czeski wysyłał mnóstwo butelek wody kudowskiej szwedzkiemu generałowi do Lipska"[3].

"Właściciel młyna i kuźnicy w Czermnej pisał w roku 1636 do namiestnika cesarskiego: oczekuję pana z utęsknieniem w kąpielisku w Czermnej"[3].

"Fizyk miasta Wrocławia w opisie Lądka, opublikowanym w roku 1705, podał: wśród dwunastu źródeł mineralnych Hrabstwa Kłodzkiego szczawa kudowska należy do najsilniejszych"[3].

"Kapelan garnizonu kłodzkiego w opisie hrabstwa powstałym w 1757 roku wspominał o trzech źródłach leczniczych: kudowskie zaliczył do najsławniejszych skutecznością działania, dlatego też liczne skrzynie wody kudowskiej wysyłano rokrocznie na dwór królewski do Berlina. Te przekazy dostatecznie dokumentują, że z kudowskich wód korzystano bez przerwy co najmniej od czterech stuleci"[3].