Dopiero koniec XVIII w. był okresem kiedy wprowadzono nowe inwestycje i ulepszenia. W 1787 r. właścicielem Kudowy zostaje baron von Stillfried z Nowej Rudy. Założył on w Kudowie Park Zdrojowy, zajmujący obecnie powierzchnię 14 ha. Błotniste i mokre otoczenie źródła zostało obsypane piaskiem i osuszone, natomiast samo źródło obmurowano. W 1795 r., po niedawnym pożarze, został odbudowany i przystosowany dla kuracjuszy miejscowy pałac, zwany też zamkiem. Tak nazywany dawny dom gościnny, a obecnie szpital uzdrowiskowy "Zameczek" jest najstarszym budynkiem uzdrowiska. Dokładna data jego budowy nie jest znana, podaje się rok 1772 i 1795. "W 1795 wzniesiono drewniany budynek mieszczący na parterze łazienki z 20 wannami, a na piętrze - mieszkania dla kuracjuszy. Został on rozebrany w 1907"[2]. "Oprócz tego zrobiono wygodną dróżkę spacerową, od domku zdrojowego do końca gaju olchowego - był to początek parku zdrojowego"[3].

"Mimo tych starań do początków XIX stulecia Kudowa była jeszcze mało znana. Sławny śląski balneolog Mogalla w roku 1796 zwracał uwagę opinii publicznej na fakt większej znajomości wody kudowskiej w Polsce niż na samym Śląsku, i pisał Litwin pija dziś wodę kudowską, zaś Ślązak za mniej wartościową wodę wydaje często dużo pieniędzy za granicą. W uzdrowisku było jeszcze dużo do zrobienia. W tym czasie nie było tam nawet lekarza zdrojowego, którego funkcję pełnił dorywczo fizyk miasta Dusznik i lekarz tamtejszego uzdrowiska. W kąpielisku było tylko 19 mieszkań dla kuracjuszy (a w każdym z nich łóżek wedle potrzeby), wieszak na ubranie, mały stolik, dwa taborety lub krzesła (dość niewygodne, jak wspominali współcześni), umywalka i pot de chambre (czyli prozaiczny nocnik). W porównaniu do wytworniejszych kurortów brakowało (między innymi) szafy, lustra, świecznika. Wśród postulatów kuracjusza z roku 1800 znalazł się również taki: Należałoby sobie też życzyć, żeby do kąpieliska nie każdego roku przyjmowano nowe służebne. One bowiem zwyczajowo nie znają języka niemieckiego i dlatego trudno się z nimi porozumieć. Mowa tu o zatrudnianych w uzdrowisku Czeszkach z okolicznych wsi"[3].

Równolegle choć nie w takim tempie, jakoby w cieniu uzdrowiska, rozwijała się sama wieś. W 1747 r. w ówczesnej Kudowie mieszkało 23 zagrodników i chałupników, a w 1765 ich liczba zwiększyła się do 28. W roku 1787 we wsi były 34 budynki i młyn. W tym czasie mieszkał tu 1 kmieć oraz 32 zagrodników i chałupników. Podstawowym zajęciem ludności było tkactwo chałupnicze. Pracowały wtedy 22 warsztaty płóciennicze oraz 9 innych rzemieślników.

"W XVII w. aż do początku XIX w. w okolicy Kudowy Zdroju znajdował się wielki piec i kuźnia przerabiające rudy hematytu wydobywane w okolicy Kulina Kłodzkiego i Jawornicy"[8].

Wieś zamieszkiwana była głównie przez ludność czeską wyznania protestanckiego, natomiast okoliczne tereny ziemi kłodzkiej zamieszkiwali w większości katolicy.

"Bardzo silna była miejscowa gmina braci czeskich, która w 1792 r. zainicjowała zbiórkę na budowę zboru. W 1798 r. na Wzgórzu Kaplicznym wzniesiono kościół podlegający pastorowi czeskiemu z Gęsińca (Husińca) okolice Strzelina, który do 1830 r. przyjeżdżał do Kudowy Zdroju 4 razy w roku"[8]. Na terenie kościoła znajduje się obecnie okazały grobowiec hr. von Gotzena - późniejszego właściciela Kudowy.

W okresie wojen napoleońskich (1803-1815) uzdrowisko nie funkcjonowało i miało zawieszoną działalność leczniczą.