"Uzdrowisko znajdujące się na terenach wsi Czermna było własnością prywatną i należało wraz z sąsiednią Pstrążną do wielkich dóbr po Albrechcie von Wallensteinie (1583-1634), naczelnym dowódcy wojsk cesarskich podczas wojny trzydziestoletniej i jego szwagrze hr. Terzkym z Nachodu"[2].Po upadku obu kolejnych właścicieli, w 1634 r. Kudowę wraz z okolicami otrzymał hr. von Leslie - starszy wachmistrz cesarski pochodzenia szkockiego.

W 1636 r. powstały pierwsze kąpielowe urządzenia lecznicze, wykonane całkowicie z drewna.Dr Kremer w 1694 r. dokonał pierwszej naukowej analizy wód kudowskich. Następna analiza wykonana w 1705 przez dr Ohmba, uznaje je jako najmocniejsze w Hrabstwie Kłodzkim.

"Szersze wiadomości o początkach lecznictwa w Kudowie-Zdroju czerpiemy z pierwszego opisu uzdrowiska wydanego w roku 1769. Źródło było wtenczas ocembrowane ciosanym piaskowcem, a od 1772 roku obudowane letnim domkiem z desek. W pobliżu tego domku zdrojowego stał zbudowany w 1783 drewniany dom mieszczący na parterze kilka wanien, zaś na górze mieszkanie kąpielowego. Stan uzdrowiska w tamtych latach opisuje drugi przewodnik po Kudowie, a zarazem pierwszy w języku polskim, [wydany w 1777 w tłumaczeniu Daniela Vogla z Mazur] pt.Publiczne uwiadomienie zdrojów zdrowych lub wód mineralnych leczących na Śląsku [...], skąd podajemy dwa fragmenty o położeniu uzdrowiska i wskazaniach lekarskich.

Kodowa, w Grabstwie Glackim [Hrabstwie Kłodzkim] ku zachodowi słońca, pół mili drogi od czeskiego miasteczka Nachoda, a na milę od śląskiego Lewin nazwanego leżąca wioska, przynależy JMP Hrabi de Leslie; w spomnionym Kodowie najduje się źrzódło wody leczącej, które czworograniastym budynkiem drewnianym, wewnątrz 16 stóp [ok. 5 m] w dłuż; a 11 ¹/₂ [ok. 3,5 m] wszerz mającym jest obtoczone.

Wody te są na flegmiste piersiowe choroby, także też dolnego ciała tak w męskiej, jako i białogłowskiej płci, choroby członkowe jako to: kaszle z flegmą, w piersiach ociężałości, oddech trudny, zatkanie gruczołków kiszkowych i kanałków mlecznych, utyskanie na wątrobę, śledzionę, bole w nerkach, hipochondria, białe hemoroidy, podnoszenie się maciczne [?], upławy białe, zatrzymanie miesięcznego odchodzenia [!], katar, łamanie po członkach"[3].

"W 1783 uzdrowisko nabywa spółka lekarzy, co przyczynia się do rozwoju jego funkcji leczniczych"[2].

"Kudowa była wtedy jeszcze ubogim uzdrowiskiem, którego ówczesny stan tak przedstawiał w 1821 roku drugi z kolei polski przewodnik Wody mineralne szląskie i hrabstwa glackiego":Z budynków, jakie się znajdywały w 1783 roku, nie było tu, tylko stara jedna z drzewa postawiona ponad zdrojem budowa i niezgrabna chałupa, w której się mieścił gospodarz, a przy której była przybudowana komora przeznaczona do zrobienia kąpieli, jeżeli się kto trafił. Od roku zaś 1792 powstały dopiero wszystkie te budynki, które dziś widziemy"[3].