W Nowych Łazienkach woda dochodziła do wanien już drewnianymi rurami zakończonymi drewnianymi kurkami. Były one nietrwałe, pęczniały albo pękały, ciężko się nimi manipulowało, ale wtenczas jeszcze niekiedy bano się metalowych rur i kurków, jako rzekomo zbyt szkodliwych dla zdrowia z powodu oksydacji"[3].

"Całą obsługę stanowili wtedy mistrz kąpielowy Benedykt, trzy służebne i dozorca. Ponieważ przygotowywano 150 kąpieli dziennie, po każdej kąpieli spuszczano wodę, wymiatano wannę miotłą i ponownie ją napełniano. Na gości czekało 102 pokoi: w Nowych Łaźniach 25, w Pałacu 54, w Starych Łaźniach 8, u karczmarza Schrudka 8, w Szklanym Domu 3, w bażanciarni (inaczej "Żabi Pałac") 1 i jeszcze kilka pojedynczych. We wsi można było wynająć jeszcze więcej mieszkań, lecz w poszukiwaniu kwater dla kilkuosobowych rodzin udawano się do Czermnej, Zakrza i Jeleniowa. Te trzy miejscowości były jednak dogodne wyłącznie dla ludzi z własnym ekwipażem, bo w razie słoty piesi bywali wręcz odcięci od uzdrowiska z powodu błotnistej drogi, gdyż bitych dróg tu jeszcze nie było. Od roku 1814 miała Kudowa wreszcie własnego lekarza zdrojowego. Gdy chodzi o życie kulturalne, to w tym czasie rano i w południe koncertowała na instrumentach blaszanych, a w niedzielę wieczorem grała do tańca, orkiestra złożona z czterech czeskich muzykantów"[3].

"Do nieprzyjemności należało i to, że co jakiś czas Kudowa padała ofiarą niecnych plotek. Wtedy dość często, ze względów konkurencyjnych, jedne uzdrowiska obmawiały drugie, aby tylko ściągnąć do siebie więcej gości, czyli pieniędzy. W roku 1800 na przykład opowiadano na Śląsku o fatalnym położeniu kudowskiego zdrojowiska w nieładnej i niezdrowej dolinie, gdzie łazienki miały grozić zawaleniem i niebezpiecznie było się kąpać; gdzie nie można dostać smacznego obiadu, a niezbędną żywność trzeba sobie przywozić lub przynosić z oddalonego o dwie godziny drogi Lewina; gdzie źródła osłabione są spływami zwykłej wody, gdzie uzdrowisko wkrótce przestanie istnieć. Zazwyczaj w takich wypadkach kierownictwo kurortu znajdowało szybko człowieka ze sprawnym piórem, który w poczytnym piśmie rychło publikował romantyczny opis miejscowości, podnosił jej walory lecznicze, przytaczał przykłady licznych uzdrowień. Jednym słowem - obalał niegodziwe plotki konkurentów i przy okazji wytykał im różne słabości.