"Nastały dla Kudowy-Zdroju lepsze lata. W ciągu dziesięciolecia 1815-1824 liczba pokoi dla kuracjuszy powiększyła się ze 102 do 242. Łącznie z domami wiejskimi w Kudowie oczekiwało na gości grubo ponad trzysta kwater. W Starych Łazienkach uruchomiono dwa natryski: jeden dla kobiet, drugi dla mężczyzn. Tylko w latach 1820-1823 przyjechało 1169 kuracjuszy: 579 ze Śląska, 596 spoza prowincji, w tym większość z Polski. Pacjenci brali kąpiele co najmniej przez dwa tygodnie. Ale wszystkich gości było w tym czasie w uzdrowisku dwa razy tyle (nie licząc przejezdnych), bo wielu kuracjuszom towarzyszyli członkowie rodziny, znajomi i służba. Wzrastał też eksport wody mineralnej: w roku 1828 wysłano z uzdrowiska 6857 butelek. [...] Oto frekwencja w zdrojowisku w latach jego intensywnego rozwoju:

Rok	Liczba kuracjuszy	W tym z Czech	Spoza Śląska
1816	280	57	80
1817	252	59	85
1818	327	60	148
1819	355	68	129
1820	313	60	72
1821	263	73	72
1822	336	85	105
1823	257	55	74
1824	238	54	57
1825	212	34	55
1826	193	22	52

W tych liczbach przede wszystkim zwraca uwagę znaczna grupa cudzoziemców wśród kuracjuszy kudowskich. Jak w żadnym innym uzdrowisku na Śląsku w niektórych latach było więcej gości z zagranicy niż krajowych [...]. Niewątpliwy wpływ na to miała pobliska granica. Rubrykę "Spoza Śląska" należy oczywiście czytać - przede wszystkim z Polski"[3].

"W 1839 r. lekarz kudowski J. Hemprich wydaje pracę na temat wód żelazistych Kudowy w fizycznym i medycznym spojrzeniu "[1].

"W 1840 r. Kudowa Zdrój była nadal częścią Czermnej, liczyła już 54 budynki, miała młyn wodny i pracowało we wsi 40 chałupniczych warsztatów tkających bawełnę i len. Kolejnym właścicielem Kudowy Zdroju [w tym samym roku] został hr. Anton von Magnis z Bożkowa, który przyczynił się do rozbudowy uzdrowiska, głównie urządzeń zdrojowych"[8]. Urządził on również tereny leśno - spacerowe na Górze Parkowej.