"Pod koniec lat czterdziestych XIX wieku uzdrowisko przeszło następną fazę modernizacji. W Pałacu, w Domu Ogrodowym i w nowych łazienkach przeprowadzono renowacje, wszystkie obiekty wyposażono w elegantsze meble. W obu łazienkach zainstalowano obok wanien drewnianych także wanny cynkowe. W rozlewni wody mineralnej zainstalowano maszynę do korkowania butelek. W Starych Łazienkach założono grzejnik do ocieplania wody"[3].

"Dokładne zbadanie właściwości leczniczych kudowskich wód mineralnych przez A. Duflosa w 1850 przyczynia się do dalszego rozwoju uzdrowiska. Duflos ustalił, że zdrój, zwany dziś Zdrojem Jędrzeja Śniadeckiego, zawiera 0,012g arsenu żelaza w jednym litrze wody, czyli potwierdził jego kwalifikację jako źródła wody leczniczej"[2]. Na podstawie jego analizy Kudowa stała się oficjalnym uzdrowiskiem.

"W roku 1850 wykupiono zajazd "Pod Słońcem", graniczący bezpośrednio z kasynem i budynkiem inspekcji zdrojowej, ponieważ ogród zajazdu był potrzebny pod budowę pijalni i hali spacerowej. Ten nowoczesny obiekt 136 stóp długi, [ok. 40m], 20 stóp wysoki [ok. 6m] i 15 stóp szeroki [ok. 4,5m] zaczęto budować jesienią roku 1853 a skończono latem następnego. Centrum Kudowy nabrało prawdziwie europejskiego szyku i wdzięku"[3].

"W drugiej połowie XIX w. Kudowa Zdrój stała się pierwszym niemieckim uzdrowiskiem kardiologicznym.[...] W 1851 r. Kudowę Zdrój nabyli przemysłowcy ze Świebodzic bracia Kramstowie, którzy zainwestowali w rozwój uzdrowiska znaczny kapitał"[8].

"W porównaniu z innymi uzdrowiskami śląskimi Kudowa miała trudne warunki rozwojowe, z powodu ustawicznych zmian właścicieli terenów zdrojowych.[...] W Kudowie, w najważniejszym okresie rozwoju zdrojowisk śląskich, właściciele zmieniali się co kilkanaście, a nawet co kilka lat [...]. W [1904 roku] Kudowa stała się własnością spółki: Zarząd Zdrojowiska Kudowa. Był to najtrwalszy i najlepszy zarząd uzdrowiska czynny do 1945 roku"[3].