"Frekwencja w zdrojowisku powiększała się lub malała w zależności od przyczyn wewnętrznych (stanu kąpieliska, warunków hotelowych i gastronomicznych, jakości informacji i reklamy), albo zewnętrznych (pogoda, epidemie, wojny). Ponieważ Polacy często stanowili największą grupę kuracjuszy zagranicznych, w statystyce uzdrowiskowej wyraźnie odbijały się polskie powstania i inne wydarzenia polityczne. Np. lista kuracjuszy w roku 1830 wykazała 179 gości, zaś w roku 1831 już tylko 125, bowiem powstanie listopadowe zatrzymało w domach kilkadziesiąt rodzin z Królestwa Kongresowego i Wielkiego Księstwa Poznańskiego, zjawili się tylko nieliczni Wielkopolanie i Galicjanie. [...] Po roku 1832 Kudowa ponownie ściągała coraz więcej gości: w latach czterdziestych rokrocznie przybywało ponad dwieście osób. Natomiast podczas Wiosny Ludów, w roku powstania wielkopolskiego zjawiło się znowu 146 kuracjuszy. Ale po roku 1850, po uśmierzeniu wszelkich ruchów wolnościowych frekwencja przekroczyła dwieście i trzysta osób. W latach powstania styczniowego przyjazdy znowu wyraźnie spadły"[3].

Kudowski lekarz A. Jakoba w 1870 roku wydał Podręcznik racjonalnej balneoterapii, który ponownie przyczynił się do zwiększenia liczby kuracjuszy.

Innym czynnikiem podnoszącym popularność uzdrowiska były odwiedzające go ówczesne osobistości. Do takich można zaliczyć np. feldmarszałka H. von Moltke, który w drugiej połowie XIX w. bardzo często przebywał w Kudowie. W 1872 przyjechało do Kudowy 1260 osób, a w roku 1900 odnotowano już liczbę 4143 gości. Jak widać panująca moda, pod koniec XIX w., na "wyjazdy do wód" była widoczna również w Kudowie.

W 1905 następują kolejne dwa, ważne dla rozwoju uzdrowiska, wydarzenia. Kudowa otrzymała własną elektrownię oraz linię kolejową łączącą Kudowę z Kłodzkiem i Czechami przez Nachod (obecnie połączenie kolejowe kończy się na stacji Kudowa Zdrój. W owym czasie Kudowa była już dobrze znana w Europie.

"W 1906 otwiera podwoje dla gości budowany etapami (najpierw skrzydło północne, następnie frontowe, na końcu - południowe), dom zdrojowy z teatrem, restauracją i nocnym klubem w podziemiach - "Książęcy Dwór", największy do dziś obiekt uzdrowiska, obecnie sanatorium "Polonia". Posiadał on łazienki mineralne na każdym piętrze, co umożliwiało kurację systemem łóżko-wanna-łóżko. Usytuowany frontem do znajdującego się poniżej deptaka, niemal na osi głównej alei Parku Zdrojowego przyozdobionej secesyjnymi kutymi w żelazie bramkami z girlandami żarówek (dziś poddanymi rewitalizacji), stał się głównym akcentem architektonicznym uzdrowiska.