"Po wojnach napoleońskich w 1813 r. nowym właścicielem Kudowy Zdrój został hrabia von Gotzen generalny gubernator Śląska i dowódca twierdzy kłodzkiej w 1807 r. Przyczynił się znacznie do rozbudowy uzdrowiska, a przede wszystkim do popularyzacji, ponieważ w jego pałacu w 1813 r. zawarto konwencję pomiędzy Prusami, Austrią i Rosją. W związku z tym w dniach od 12-29. 06. 1813 r. w plebani w Czermnej mieszkał król Fryderyk Wilhelm III. Przybyli także cesarz Franciszek I i car Aleksander I. Ich porozumienie było jakby wstępem do Kongresu Wiedeńskiego"[8].

"Dalsza rozbudowa i modernizacja uzdrowiska nastąpiła w pierwszych latach XIX wieku. Wtenczas rozebrano zmurszały i walący się stary domek zdrojowy [pijalnię] a na jego miejscu, ponad źródłem, postawiono nowy, nakryty drewnianą kształtną kopułą, ośmioboczny, z czterema wejściami i czterema oknami, z wygodnymi siedziskami w niszach dookoła. Po pożodze w roku 1806 w latach 1810-1812 podwyższono o dwa piętra parterowy pałac [obecny "Zameczek"]. W roku 1817 zbudowano kasyno z dużą salą spotkań towarzyskich, restauracją i mieszkaniami dla kuracjuszy. W następnym roku pobudowano czterdzieści kroków na południowy zachód od zdroju budynek Nowych Łazienek, mieszczący na parterze kabiny kąpielowe, a na pierwszym piętrze mieszkania dla gości. W roku 1819 naprzeciw tego budynku postawiono Dom Ogrodowy, rok później pierwszy Pawilon Ogrodowy, a po trzech latach drugi. Mierzącą 1200 stóp [ok. 370 m] długości ścieżkę, prowadzącą od łazienek przez park, przedłużono wskroś mokradła do brzegów Stawu Kuźniczego, wokół którego osuszono teren. U stóp Góry Parkowej zbudowano oranżerię, od której wytyczono przez pola drogę do łazienek. Górę Parkową i pobliskie wzgórza zasadzono drzewami i krzewami, porobiono ścieżki, schody i ławki. Tak powstały podwaliny pod nowoczesny kurort, ale urządzenia i usługi były jednak nadal prymitywne"[3].

"W roku 1815 było w Kudowie-Zdroju tylko 14 wanien kąpielowych, w których brano 150 kąpieli dziennie (niedawno temu tylko 30 dziennie). Nie było jeszcze krytej promenady, hali spacerowej, toteż w razie deszczu kuracjusze tłoczyli się w kręgielni albo w Starych Łazienkach, w których wodę do wanien noszono w dzbanach, co było bardzo niedogodne i zanieczyszczało kabiny i korytarze.