Jako że należeliśmy do woj. wrocławskiego, wojewoda zaproponował nam pieniądze i wykonawców na odnowienie i odremontowanie Kudowy. I tak niemal w jednym roku przystąpiliśmy do renowacji parku, przekopano go wzdłuż i wszerz, zniknęły świetlne pająki. Zmieniła się zieleń w parku.

[...] Potem przyszła ta wielka odbudowa. Czyli najpierw park, potem wzięliśmy się za miasto. Trzeba tu było zrobić prawie wszystko od nowa: wyprostować ulice, przeprowadzić kable energetyczne, nowe rury gazowe i wodociągowe. Zrobiliśmy pięciokanałową kanalizację od Urzędu Pocztowego aż do Urzędu na Zakrzu. Były to lata 68-70, Kudowa wyglądała strasznie. Miałem też przez to nieprzyjemności. Mieszkańcy się buntowali "jak to ja mogłem tak rozkopać Kudowę". Trzeba to było zrobić, a robiliśmy to wszystko na raz [...].

[...] Kudowa w tym czasie zdobyła pierwsze miejsce za najlepiej przygotowaną miejscowość do sezonu turystycznego, a później zajęliśmy pierwsze miejsce wśród miast do 10 tyś. mieszkańców, za przygotowanie kuracyjno-wypoczynkowe naszej Kudowy [4].

Zapytany o rodowód herbu Kudowy, Zbigniew Heliński powiedział: Herb Kudowy jest moją zasługą, gdyż Kudowa nie miała wcześniej herbu. Ogłosiłem więc konkurs i otrzymałem chyba z 15 różnych propozycji od artystów plastyków i między innymi od Henryka Wszołka, który był plastykiem w uzdrowisku. Jego dziełem jest też rzeźba z betonu przedstawiająca pannę pijącą przed Pijalnią. Jest to rzeźba modernistyczna i nie wszystkim się podoba, ale do dziś tam stoi i jest ozdobą parku.

Henryk Wszołek na ów konkurs przysłał 4-5 prac, lecz mnie najbardziej do gustu przypadł ten, który jest obecnie [...]. Nawiązuje on kolorami do Polski (biało-czerwony) i Ziemi Kłodzkiej (żółto-czerwony). Źródełko tryskające wodą - symbol wód mineralnych i serce, które się tutaj leczy [4].

W kwestii życia i zajęć mieszkańców dawnej Kudowy Pan Heliński oznajmił: Kudowa była uzdrowiskiem sezonowym i "działała" od maja do września. Potem panie szły pracować do Dieriga, czyli do KZPB [Kudowskie Zakłady Przemysłu Bawełnianego], a panowie w większości siedzieli w domu i tkali. Prawie każda chałupa wiejska miała dwa krosna i na nich robili różne rzeczy: ręczniki, ściereczki. W lecie kuracjusze kupowali to jako wytwór ludowy.