Na tych terenach hodowano dużo bydła, mimo że nie wypuszczano go na łąki. Jeżeli już były wypuszczane, to w zagrodzie o kilku metrach kwadratowych. Za to codziennie koszono im trawę i im podawano. Miało to uchronić łąki przed zadeptaniem. Łąka starczała wówczas na cały rok. Mleko i nabiał wykupywane było przez prywatne pensjonaty i sanatoria. Miało to wszystko w lecie zbyt. Tak właśnie wyglądało życie tutaj.[...] Ludność ogólnie żyła z pensjonariuszy i kuracjuszy.

Przed wojną - opowiada dalej Pan Zbigniew Heliński - Kudowa była w sumie miejscowością ekskluzywną i nie każdy mógł sobie na nią pozwolić. Za wszystko się płaciło, nawet za wstęp do parku. Za to codziennie coś się działo, wystawiano sztuki teatralne, odbywały się koncerty i przedstawieni oraz kabarety. W lecie w parku codziennie ustawiano lampami naftowymi imiona osób obchodzących w danym dniu imieniny. Wszyscy starali się, aby przyciągnąć tutaj ludzi. Pensjonariusze wyjeżdżali na wycieczki do ościennych wiosek, np. do Karłowa dyliżansami, a spacerkiem chodziło się do leśniczówki, do Jakubowic. Ci, których było nie stać na Kudowę, lokowali się w Pstrążnej, w Czermnej, w Jakubowicach. Było tam dosyć tanio, a dyliżans kursował regularnie [4].

Po wojnie starano się udostępnić uzdrowisko jak największej liczbie kuracjuszy i wczasowiczów. W tym celu apartamenty w Domu Zdrojowym "Polonia" jak i byłych pensjonatach, z których stworzono domy wypoczynkowe, zostały podzielone na większą ilość małych pomieszczeń. Miało to umożliwić przyjęcie większej liczby gości. Kosztem jakości i komfortu faktycznie udało się tego dokonać. W 1967 do Kudowy przyjechało 50 tyś. osób (dla porównania w 1939 tylko 10800). Bardzo ważnym czynnikiem wpływającym na wzrost liczby kuracjuszy było przedłużenie eksploatacji uzdrowiska na cały rok, ponieważ przed wojną szereg budynków funkcjonowało tylko w okresie letnim. Wiązało się to z koniecznością modernizacji budynków, wyposażenia ich w instalację centralnego ogrzewania, bieżącą ciepłą wodę, łazienki, natryski itp.

"W latach powojennych w pierwszej kolejności następuje rozbudowa przemysłowej osady Kudowa-Zakrze. Istniejące tam Kudowskie Zakłady Przemysłu Bawełnianego, pracujące przed wojną w okresach między sezonami od jesieni do wiosny i zatrudniające okresowo personel z uzdrowiska, podejmują pracę całoroczną i zostają rozbudowane. Dla powiększającej się załogi wzniesiono na Zakrzu nowe osiedle"[2].