"Kudowa-Zdrój wyzwolona została 10 maja 1945 bez wystrzału. Jedyna potyczka w tym rejonie miała miejsce na granicy w Nachodzie [...]. Cofające się ze Śląska oddziały niemieckie natrafiły na opór celników czeskich, którzy wywiesili flagę czechosłowacką na budynku urzędu celnego i chwycili za broń. Zostali jednak zmasakrowani przez atakującą jednostkę pancerną Wehrmachtu"[2].

"W maju 1945 w forpoczcie polskiej administracji jako pierwsi do Kudowy przybyli kolejarze, wywiesili na stacji tablicę z napisem "Chudoba Zdrój", a więc dawną nazwę miejscowości. Był to jednak zapewne przypadek - dowolne spolszczenie nazwy "Bad Kudowa", a nie przywrócenie nazwy według historycznych źródeł. Przez wiele jeszcze miesięcy, już po uruchomieniu bezpośredniego połączenia kolejowego ze stolicą, tablice na wagonach pociągów głosiły: "Warszawa - Chudoba Zdrój".

Po wyzwoleniu początkowo władzę w Kudowie sprawowało aż trzech burmistrzów: jeszcze niemiecki i już polski oraz czeski. Według opinii władz czechosłowackich nie było bowiem jeszcze jasności co do ostatecznego przebiegu granicy między Czechosłowacją a Polską. Sprawa wkrótce została wyjaśniona, a po pierwszej repatriacji ludności niemieckiej na jesień 1945 pozostał już tylko jeden - polski burmistrz. Również w 1945 przyłączono do Kudowy-Zdroju, obejmującej dotychczas uzdrowisko i przemysłowe przedmieście Zakrze, sąsiadujące z nią wsie: Czermną, Pstrążną, Bukowinę i Jakubowice, a cała miejscowość otrzymała prawa miejskie. W 1950 do obszaru Kudowy-Zdroju włączono 15ha sąsiadujących z nią lasów, a w 1963 wsie Słone i Brzozowice"[2].

Tak wspomina ten okres kudowski pionier, były burmistrz, Zbigniew Heliński: [...] Jak przyjechałem do Kudowy zastałem trzech burmistrzów. Burmistrz Twardy [Polak], burmistrz czeski i burmistrz niemiecki. Trzech burmistrzów w jednym budynku. [...] Władze polskie przejęły tutaj administrację. Czesi natomiast uważali, że Ziemia Kłodzka powinna przypaść im, za tym przemawiały pewne względy historyczne. Natomiast burmistrz Niemiec "przyszedł" do pracy, ponieważ władze polskie wezwały wszystkich Niemców, aby zajęli te stanowiska, które do tej pory piastowali. I tak też się stało. Na przykład Niemki - siedziały w kasach na stacji kolejowej i "twardo kasowały" bilety, chociaż nie płaciło się za nie.